JAAP TESSELAAR | RECENSIES

Het eerste werk van Nikki Kröder dat ik zag was haar performance ‘Prinses op de Erwt’ tijdens Young Art 2009. Op twintig matrassen in het nachtblauw, verlicht door een schemerlamp, lag daar Nikki Kröder zich onbehaaglijk te voelen vanwege een erwt die haar gevoelige huid ongemak bezorgde. De prinses woelde en draaide en kon geen rust vinden. Kunstwerk en kunstenaar vielen hier samen, niet te overtreffen. 100% Kröder. Mijn tweede kennismaking was de performance Hemelhakken. Op een zonnige zomerochtend in 2011, ’s morgens om half zeven in de duinen van Boreel, tijdens de wandeling Hemel op Aarde, trapten twee freules op hoge rode hakken de hemeldauw weg. Ze paradeerden als jonge veulens door het wilde duin, langs de Beek als Bronroute. Aarde en hemel met elkaar verbindend, zelfbewust en speels, Jong uitgelaten leven. Later zag ik meer performances. De lampenjurken, de ‘dolls’, de Knopera. In de eerste performances was Nikki nog de spil in het spel, later ontpopte ze ...

De keuze van KeK deze maand viel op het werk van Evelien Andrée Wiltens. Lovenswaardig beleid van KeK ook om jonge regionale kunstenaars aan het begin van hun loopbaan de gelegenheid te geven in een mooie ruimte een proeve van hun kunnen te tonen. Voorgaande jaren zagen we Marije Gertenbach en Daphne Brasser, dit jaar is de beurt aan Evelien Andrée Wiltens. Bij de opening van de expositie werd een tekening getoond van de kunstenaar die aan het begin van een lange weg staat, koffer met schilderspullen in de hand, rugzak met kwasten en bijbehoren omgegord, op weg naar de ondergaande of rijzende zon. Een lange weg te gaan. De tekening illustreerde de reis van drie maanden die Evelien net achter de rug had, maar tegelijkertijd symboliseert het ook haar carrière als schilder. Ze heeft net de eerste stappen gezet, op pad!  (tekening bij opening, Wies T) Wat heeft Evelien ons te melden? We zien een veelheid aan schilderijen van wisselend formaat, kleurrijk, pretti...

Tijdens Panorama 13, nu bijna twee jaar gelden konden we Arno Bleeker in actie zien, zij aan zij met Tjarko van der Pol: twee grote mannen die het kleinst mogelijke penseeltje of potloodje tussen duim en wijsvinger geklemd hielden en met het puntje van hun tong tussen de lippen geklemd met uiterste precisie de wereld in klein protest te lijf gingen. Dat zien we nu weer. Met dezelfde precisie geeft   tekenaar/beeldend kunstenaar Arno Bleeker in de novembertentoonstelling een proeve van bekwaamheid. De thema ’ s zijn correct en roepen een oja-gevoel op. De mens tegen de maatschappij. De mens gebukt onder het leven. De mens draagt zijn lot. De mens, hij zwoegt en sjokt en lijdt. Ecce home. Zie de mens. Zodat je na afloop denkt: tjonge het leven valt niet mee. Ik neem er nog maar een biertje op. Maar zo gauw zijn we niet klaar met Arno Bleeker. Arno ook niet met zichzelf. Het draait in zijn werk om meer dan kommer en kwel alleen. Arno Bleeker wil uitbreken, lijkt. En de z...

Een stad toont leven, is dynamisch, enerverend, spannend, meeslepend of een oord van ellende. Dat laatste kan ook. Maar al eeuwen lang is de stad onderwerp of decor van tientallen schilderijen, films, liedjes, verhalen, romans, installaties, beelden. Filmers, componisten, fotografen, beeldende kunstenaars, schrijvers brengen met overgave een ode aan de stad of het stadsleven. De stad is dan ook bij uitstek de plaats waar je je als dolend mens in kunt verliezen of waar je je mee kunt identificeren. Een goudmijn voor de kunstenaar, zou ik zeggen. Tot op de dag van vandaag. (Op dit ogenblik lijkt er zelfs sprake van een kleine hype rond het thema ‘stad in de kunst’, als ik de veelheid aan exposities en publicaties mag geloven.  [1] ) Alle grote steden zijn in een bepaalde tijd wel een keer in de mode geweest. Het stadsleven boeit kunstenaars al eeuwenlang en heeft geleid tot een veelheid aan kunstuitingen: de romantische stad, de bruisende stad, de revolutionaire ...